برپايي دولت كريمه مهدوي، آرزوي امّت

در ميان انبوه آرزوها و آمال بشري، آنچه از همه متمايز است و ارزش خواستن، اصرار و پافشاري دارد، آرزوي برپايي حكومت صالحه و دولت كريمه مهدوي است. آرزويي كه هر صبح و شام به انتظار آن نشسته ايم و به پاي آن، كودكان به نوجواني، نوجوانان به جواني و جوانان به ميانسالي و ميانسالان به كهنسالي، پيري و فرتوتي راه يافتند و در آرزوي آن، عمر خويش را به پايان بردند.

افتخارآميز است؛ اين خواسته محوري كه در رأس خواسته هاي پيروان تمامي اديان آسماني قرار دارد و شيعه و سني، و مسلمان، مسيحي و بودايي نمي شناسد، جزو مهمترين تقاضاها و مطالباتِ روزه داران در ماه مبارك رمضان قرار بگيرد. در دعاي شريف افتتاح _ كه قرائتِ آن در شبهاي ماه مبارك رمضان، سفارش شده _ چنين مي خوانيم" اللهم إنّا نرغب اليك في دولة كريمة تعزّ بها الاسلام و اهله و تذلّ بها النفاق و اهله و تجعلنا فيها من الدعاة الي طاعتك و القادة الي سبيلك و ترزقنا بها كرامة الدنيا و الآخرة" خدايا! آرزويِ دولت كريمه را در سر داريم، دولتي كه زمينه سازِ عزّت اسلام و مسلمين، و ذلّت و خواريِ نفاق و منافقين باشد. خدايا! در اين دولت، ما را از مبلّغان و راهنمايانِ امّت به پيروي از دستوراتت و از سردمداران حركت در مسيرت قرار ده، و از رهگذرِ برپايي آن حكومت، كرامت دنيا و آخرت به ما عطا فرما.

در حقيقت؛ گرچه خواستِ امّت روزه دار بر برپايي حكومت صالحان _ كه برآيندِ آن، اقامه قسط و عدل  و رفع ظلم و بيدادگري در سرتاسر گيتي است _ تمركز يافته، ليكن در كنار اين تقاضاي محوري و كليدي، ايفاي نقش در آن دولت كريمه نيز مورد خواست جدّي است. به عبارت ديگر؛ تنها برپايي حكومتي عدل گستر، آرزوي آحاد امّت نيست بلكه حضوري فعّال و تأثير گذار در آن دولت از خداي متعال درخواست شده است. پر واضح است كه قرار گرفتنِ در سِلكِ داعيان و مبلّغان دستورات الهي، و نيز راهبران سلوك و حركت به سوي حضرت حق در آن دولت كريمه، نقشِ ناچيزي نيست كه در اين فراز دعا از خداوند متعال مي خواهيم.

به راستي! چگونه بر اين توفيق رباني شكر گذار باشيم كه به يكايك ما اين رخصت داده شده تا رهبري معنوي و فكري شهروندانِ حكومت مهدوي را بر عهده گيريم؟! آيا چنين تقاضايي بزرگ، نيازمندِ تأمّلي افزون، و تلاشي مضاعف نيست ! آيا بدون عزم و اراده راستين و قرار گرفتن در مسير اين اقيانوسِ روان و زلال، مي‌توان به چنين خواسته عظيمي دست يافت؟! قطعاً چنين نيست چرا كه خوب گفته اند: نابرده رنج، گنج ميسر نمي شود، مزد آن گرفت جانِ برادر كه كار كرد.

در اين آخرين ساعات و روزهاي ماه مبارك رمضان، قدري درنگ كنيم كه تا چه اندازه خويش و محيط زندگي و فعاليت خويش را براي حكومت جهاني مهدوي آماده و مهيا كرده ايم تا لااقلّ بتوانيم در آن دولت كريمه راه يافته و تنفس نماييم چه رسد به رهبري و داعيه داري امت به سوي نور و حقيقت؟! كداميك از آداب و اقتضائات يك انتظار حقيقي را تن داده ايم تا توقعِ راهيابي به حريم حكومت آن عدل گسترِ يگانه و بي همتا را داشته باشيم؟! كداميك از رفتارهاي روزمرّه امان با رفتارهايِ يك پيرو و رهرو تناسب و سنخيت داشته و دارد تا رضايت و خشنودي حضرتش را كسب نموده باشيم؟! عزيزِ خواننده! خواستن، توانستن است. و عاشق در مسير دستيابي به معشوق حقيقي سر از پا نشناخته و روز از شب تشخيص نمي دهد.

آسايشِ و سعادت همه انسانها، آموزه رمضان

جلوه هاي زيباي رمضان، آنقدر متنوع و فراگير است كه به حدّ و حصر در نمي آيد. گويي تمامي زيبايي هاي معرفتي و هنرنمايي هاي مفهومي در سفره رمضان جمع گرديده است، از بذل عنايات و الطاف ويژه پروردگار با ضيافت و پذيرايي تمام عيارِ روزه داران گرفته تا ارائه و آموزش مفاهيم بلند معرفتي و  الگوهاي بي نظير رفتاري در حوزه هاي فرد و جامعه.

يكي از آموزه هاي راهبردي و كليدي اين ماه كه در لابلايِ اكثر ادعيه آن موج مي زند، تأكيد بر خواستِ جمعي و ارتقاء افق ديد از دايره خويش و محدوده نيازهاي فردي ، و به تعبير ديگر دل دريايي داشتن است.

دل دريايي؛ يعني پاك كردنِ زنگار دل از منيّت و كوتاه انديشي فردي و دنيوي، و وصل شدن به اقيانوس بيكران هستي.

دل دريايي؛ يعني خدمتِ بي دريغ به خلق خدا اعم از سياه و سفيد، ترك و بلوچ و فارس و عرب، شيعه و سني، زن و مرد، كوچك و بزرگ و هر كه بنده اوست.

دل دريايي؛ يعني طرح خواسته هاي جمعي و طلب كردن خوبيها و فضيلت ها از خالق بي نياز براي تمامي بندگان.

دل دريايي؛ يعني دغدغه همه خلق را داشتن و به انديشه صلاح و سعادت همه بودن.

در جمعِ ادعيه اين ماه، دعايي به چشم مي خورد كه پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله، قرائت آن به دنبال هر نماز را به روزه داران توصيه فرموده اند. فرازهاي اين مناجات ارزشمند و ذيقيمت، فرصتي استثنايي را فراروي من و تو براي بازنگري و اصلاح نگرش در تعامل با خلق خدا قرار مي دهد. عمده خواسته هايي كه در اين دعا از خداي متعال طلب مي شوند، عبارتند از: شادي و سرورِ تمامي اموات و آرميده گان زير خاك، بي نيازي همه فقرا و محرومان، سيريِ تمام گرسنگان، پوشاندن لباس بر تنِ تمامي برهنگان، تسويه و اداي دينِ تمامِ بدهكاران، گشايش مشكل و اندوهِ همه گرفتاران، بازگشتِ هر آواره و دور از وطن، آزادي تمامي اسيران دربند، شفاي تمام بيماران.

در حقيقت؛ ماه رمضان، بستري است براي خويشتن سازي و تجديد و بازنگري در ايده ها، فرصتي برايِ خانه تكاني جدّي در خواسته ها و آرزوها تا فراتر از خويش، بستگان و فاميل، دوستان و آشنايان، همشهريان، و هموطنان را ببيند و دلش براي همه بندگان خدا بتپد، به ياد همه باشد، در خواسته هايش آنها را بر خويش مقدم بدارد. اگر اين تحول در درون فرد رخ داد، آنگاه است كه آفاقي نو فرارويِ او گشوده شده، گشايشي فوق العاده در كارها صورت گرفته، همّت ها عالي گرديده، كينه ها زدوده شده،و آدمي از لاك خويش، و رفع نيازهاي فردي و خانوادگي خود خارج شده و در انتخاب اهداف و برنامه ها، مصالح جامعه و حلّ مشكلات خلق خدا را با تنوع گونه اي آنها پي مي گيرد و اين همان دل دريايي است كه ماه مبارك رمضان ، مروّج و پرچمدار اوست.

در سوگ ابر مرد عدالت

اگر بپذيريم كه هر حقيقتي داراي واحد سنجش و اندازه گيري است، بايد علي را واحد سنجش عدالت و حقيقت جويي دانست. پيامبر رحمت (ص) مي فرمود: " عليّ مع الحقّ و الحقّ مع علي يدور حيثما دار [1]" علي و حقّ در هم تنيده هستند، هرجا سخن، رفتار و يا موضع حقّي وجود داشته باشد، علي همانجاست.

او جز عدالت نمي‌انديشد، جز عدالت نمي‌گويد، جز عدالت نمي‌شنود، جز عدالت نمي‌خواهد، جز عدالت تصميم نمي‌گيرد و جز عدالت عمل نمي‌كند.

و اينك؛ نوبتِ رهروان علي فرا رسيده است، همانانكه در اين شب و روز، در سوگ آن ابرمرد نشسته اند. كمترين انتظار آن اسوه و الگوي بشري از پيرو‌ان خويش، بر دوش كشيدن اين رسالت مهمّ _ اجراي عدالت _ است. اما تحقق آن، نيازمند چند حركت بايسته و اصولي است.

1.  عدالت خواهي. تا يك عزم و اراده جدّي از سوي رهبران و دولتمردان نظام اسلامي همسو با قاطبه ملّت براي پياده سازي عدالت در تمامي زمينه هاي اجتماعي و حتي فردي صورت نگيرد، امكان اجراي آن، دور از ذهن به نظر مي آيد.

2.  عدالت پژوهي. ابعاد گوناگون و متنوع عدالت، بايد مورد جستاري وسيع و هدفمند قرار گرفته، پيش نيازها، درون دادها و برون دادهاي آن، مورد شناخت دقيق و موشكافانه واقع شده و مسير نهادينه سازي آن از طريق تبيين همه جانبه كاربردهاي آن در سيستم هاي گوناگون مديريتي كشور، مورد مطالعه و پژوهش كارشناسان و فرهيختگان علمي قرار گيرد، در غير اين صورت، هر حركتي عدالت خواه، شعارگرا و فاقد ارزش اصولي است.

3.  عدالت محوري. تا محور حركتها و جنبش هاي اجتماعي، عدالت نباشد و همگان به ويژه حاكمان بر محوريت آن در اداره امور جامعه و نقش برجسته و پيشروانه آن بر توسعه و آباداني كشور باور نداشته، تحقق فراگيرِ آن، دست نيافتني خواهد بود.

4.  عدالت گزيني. به كارگيري مديران و كارشناسانِ شايسته، عاشق و دلباخته عدالت در تمامي سطوح و لايه هاي ادارات و سازمانهاي حكومت، ضرورتي انكارناپذير در راستاي اجراي عدالت است. نگرش هاي تبعيض آميز و رفتارهاي دوگانه با مشتري و ارباب رجوع، رانت دهي و  پارتي سالاري از سوي كارگزاران نظام، بزرگترين مانع در مسير گسترش عدالت است.

5.  عدالت گستري. تا آحاد جامعه_ دوشادوش مسئولان و مديران كشور _ تن به اجراي عدالت در حوزه هاي فرد و جامعه نداده، و سكوت خويش را در برابر هر گونه ظلم و بي عدالتي نشكنند، بي ترديد؛ جريان عدالت خواهي، شكست خورده و حركتِ آن، كُند خواهد بود. پر واضح است اجراي دقيق عدالت، محدوديت هايي براي همگان به ويژه صاحبان قدرت و مُكنت اجتماعي به وجود خواهد آورد اما مقاومت و خستگي ناپذيري، حرف آخر را خواهد زد.

Powered By
  BLOGFA.COM