نيايش؛

1.    وسيله تقرّب بنده به خداست.

2.    فرصت گفتگو با ربّ الارباب است.

3.    کانال ارتباطی مخلوق با خالق است.

4.    قرآن صاعد، و سخن بنده با مولاست.

5.    کپسول دردهای مزمن روحی بشر است.

6.    درگاه ورود به فيض بی منتهای الهی است.

7.      انيس و مونس تنهايی و غربت انسان است.

8.    چشمه جوشان در صحرای سوزانِ گمراهی است.

9.        مَرکبِ تندرو در بزرگراه صعود به سوی معبود است.

10.      مسير بازگشت به خويشتن و هويت بندگی است.

11.      شاهراه تهذيب و تزکيه نفسِ سرکش و چموش است.

12.      درس معرفت و عشق با معشوق و محبوب حقيقی است.

13.      نهال نوپایِ دلدادگی و سر سپردگی در هوس زار دنيا است.

14.      آنکه از دعا و نيايش لذّت برد، ديگر لذّت ها برايش بی مفهوم است.

کلمات فوق، بخشی از احساس و برداشت من از مفهوم نيايش است. شما چه فکر می کنيد؟ احساس خودتون را در قالب جمله ای به من گزارش کنيد. بهترين جملات در اين وبلاگ به نام ثبت می شود.   

بي نيازي از خلق، شعار رمضان

راههاي كسب درآمد، بسي متنوع و گوناگون است ليكن روزي پاك و حلال، از جمله نعمت هاي الهي بر بنده به شمار مي‌آيد. از اين رو؛ تكاپو براي تحصيل درآمد مشروع، و پناه جستن به شيوه هايي كه از سلامت و طهارت بيشتري برخوردار است، مطلوب بوده و  اهتمام به آن از سوي فرد مؤمن، ضروري مي‌نمايد.

تأكيداتي كه در سخن امامان معصوم بر طلب روزي حلال، شده بي حدّ و حصر است. در سرتاسر ادعيه ماه مبارك رمضان، بارها و بارها از توسعه روزي از مسير حلال، سخن به ميان آمده است.

چه بسيار مشاغل كاذب كه اقبال فراواني نيز به سوي آنها وجود دارد ولي جز درآمدهاي حرام و شبهه ناك، حاصل آنها نيست و چه درآمدهاي كاذب و سرمايه هاي ميليوني كه بر اساس يك ارتباط تلفني و يا يك رفاقت و دوستيِ به ظاهر كم هزينه، به دست مي‌آيد، ليكن آيا انسان مؤمن و پرهيزكار، مي‌تواند اساس زندگي اجتماعي خويش را بر سرمايه هاي بادآورده پي‌ريزي نموده و به رفاه و آسايش چند روزه دلخوش باشد؟ آيا پاسخگويي به عواقب دنيوي و اخروي آنها سهل و آسان برآورد مي شود؟ و اصولاً آيا پدر و مادر مي توانند مسئوليت خويش را در قبال فرزندان ناديده گرفته و نسبت به آن بي تفاوت باشند؟ كريمه قرآني، سرپرست خانواده را از بي اعتنايي نسبت به سرنوشت خويش، همسر و فرزندان برحذر مي‌دارد و بر حفاظت و پاسداري از كيان فكري، مادي و معنوي آنان تأكيد مي ورزد: " يا ايها الذين آمنوا قوا أنفسكم و آهليكم ناراً وقودها الناس و الحجارة عليها ملائكة غلاظ  شداد لايعصون الله ما أمرهم و يفعلون ما يؤمرون [1] . اي ايمان آورندگان! خود و خانواده خويش را از آتشي كه هيزم آن انسانها و سنگهاست حفظ كنيد، آتشي كه فرشتگاني بر آن گمارده شده كه خشن و سخت گيرند و هرگز فرمان خدا را مخالفت نمي ورزند و مطابق دستور عمل مي كنند". 

بي ترديد؛ در رأس همه حراست ها و مواظبت ها_ كه بايد در خصوص خانواده و فرزندان به خرج داد _ حراست مادي و اقتصادي است، چرا كه درآمدهاي نامشروع بيشترين تأثير وضعي را بر نسل _ حاضر و آينده _ گذارده و روند حركت معنوي و حتي مادي نهاد خانواده را دچار بحران و دگرگوني مي سازد. عنايت لازم از سوي اركان خانواده براي تأمين نيازهاي خويش از طريق حلال و پاك، بزرگترين خدمتي است كه در حق فرزندان و نسل آينده صورت مي پذيرد.

اما از دگر سو؛ كسب روزي حلال و درآمد مشروع، به هيچوجه نبايد كرامت انساني را زير سؤال برده و فرد را محتاج مردم سازد. استغناء و بي نيازي از خلق، بزرگترين عطيه الهي در حقّ مؤمن است. هر گونه تلاشي در راستاي بي نيازي از مردم و استقلال مادي و شغلي مبارك و مطلوب است. از اين رو؛ در دعاي سحر ماه مبارك رمضان، از خداوند مي خواهيم: "خدايا! در اين سال، اين ماه، اين روز و اين ساعت، به من روزيي حلال و پاك عطا فرما، روزيي كه من را از تكلّف در برابر مردم براي كسب درآمد مشروع بي نياز سازد" [2].

در اين يادداشت پاياني، قبولي طاعات و عبادات شما خوانندگان عزيز را از خداي منّان آرزو كرده، و فرارسيدن عيد سعيد فطر را تبريك و شادباش مي‌گويم. 

برپايي دولت كريمه مهدوي، آرزوي امّت

در ميان انبوه آرزوها و آمال بشري، آنچه از همه متمايز است و ارزش خواستن، اصرار و پافشاري دارد، آرزوي برپايي حكومت صالحه و دولت كريمه مهدوي است. آرزويي كه هر صبح و شام به انتظار آن نشسته ايم و به پاي آن، كودكان به نوجواني، نوجوانان به جواني و جوانان به ميانسالي و ميانسالان به كهنسالي، پيري و فرتوتي راه يافتند و در آرزوي آن، عمر خويش را به پايان بردند.

افتخارآميز است؛ اين خواسته محوري كه در رأس خواسته هاي پيروان تمامي اديان آسماني قرار دارد و شيعه و سني، و مسلمان، مسيحي و بودايي نمي شناسد، جزو مهمترين تقاضاها و مطالباتِ روزه داران در ماه مبارك رمضان قرار بگيرد. در دعاي شريف افتتاح _ كه قرائتِ آن در شبهاي ماه مبارك رمضان، سفارش شده _ چنين مي خوانيم" اللهم إنّا نرغب اليك في دولة كريمة تعزّ بها الاسلام و اهله و تذلّ بها النفاق و اهله و تجعلنا فيها من الدعاة الي طاعتك و القادة الي سبيلك و ترزقنا بها كرامة الدنيا و الآخرة" خدايا! آرزويِ دولت كريمه را در سر داريم، دولتي كه زمينه سازِ عزّت اسلام و مسلمين، و ذلّت و خواريِ نفاق و منافقين باشد. خدايا! در اين دولت، ما را از مبلّغان و راهنمايانِ امّت به پيروي از دستوراتت و از سردمداران حركت در مسيرت قرار ده، و از رهگذرِ برپايي آن حكومت، كرامت دنيا و آخرت به ما عطا فرما.

در حقيقت؛ گرچه خواستِ امّت روزه دار بر برپايي حكومت صالحان _ كه برآيندِ آن، اقامه قسط و عدل  و رفع ظلم و بيدادگري در سرتاسر گيتي است _ تمركز يافته، ليكن در كنار اين تقاضاي محوري و كليدي، ايفاي نقش در آن دولت كريمه نيز مورد خواست جدّي است. به عبارت ديگر؛ تنها برپايي حكومتي عدل گستر، آرزوي آحاد امّت نيست بلكه حضوري فعّال و تأثير گذار در آن دولت از خداي متعال درخواست شده است. پر واضح است كه قرار گرفتنِ در سِلكِ داعيان و مبلّغان دستورات الهي، و نيز راهبران سلوك و حركت به سوي حضرت حق در آن دولت كريمه، نقشِ ناچيزي نيست كه در اين فراز دعا از خداوند متعال مي خواهيم.

به راستي! چگونه بر اين توفيق رباني شكر گذار باشيم كه به يكايك ما اين رخصت داده شده تا رهبري معنوي و فكري شهروندانِ حكومت مهدوي را بر عهده گيريم؟! آيا چنين تقاضايي بزرگ، نيازمندِ تأمّلي افزون، و تلاشي مضاعف نيست ! آيا بدون عزم و اراده راستين و قرار گرفتن در مسير اين اقيانوسِ روان و زلال، مي‌توان به چنين خواسته عظيمي دست يافت؟! قطعاً چنين نيست چرا كه خوب گفته اند: نابرده رنج، گنج ميسر نمي شود، مزد آن گرفت جانِ برادر كه كار كرد.

در اين آخرين ساعات و روزهاي ماه مبارك رمضان، قدري درنگ كنيم كه تا چه اندازه خويش و محيط زندگي و فعاليت خويش را براي حكومت جهاني مهدوي آماده و مهيا كرده ايم تا لااقلّ بتوانيم در آن دولت كريمه راه يافته و تنفس نماييم چه رسد به رهبري و داعيه داري امت به سوي نور و حقيقت؟! كداميك از آداب و اقتضائات يك انتظار حقيقي را تن داده ايم تا توقعِ راهيابي به حريم حكومت آن عدل گسترِ يگانه و بي همتا را داشته باشيم؟! كداميك از رفتارهاي روزمرّه امان با رفتارهايِ يك پيرو و رهرو تناسب و سنخيت داشته و دارد تا رضايت و خشنودي حضرتش را كسب نموده باشيم؟! عزيزِ خواننده! خواستن، توانستن است. و عاشق در مسير دستيابي به معشوق حقيقي سر از پا نشناخته و روز از شب تشخيص نمي دهد.

آسايشِ و سعادت همه انسانها، آموزه رمضان

جلوه هاي زيباي رمضان، آنقدر متنوع و فراگير است كه به حدّ و حصر در نمي آيد. گويي تمامي زيبايي هاي معرفتي و هنرنمايي هاي مفهومي در سفره رمضان جمع گرديده است، از بذل عنايات و الطاف ويژه پروردگار با ضيافت و پذيرايي تمام عيارِ روزه داران گرفته تا ارائه و آموزش مفاهيم بلند معرفتي و  الگوهاي بي نظير رفتاري در حوزه هاي فرد و جامعه.

يكي از آموزه هاي راهبردي و كليدي اين ماه كه در لابلايِ اكثر ادعيه آن موج مي زند، تأكيد بر خواستِ جمعي و ارتقاء افق ديد از دايره خويش و محدوده نيازهاي فردي ، و به تعبير ديگر دل دريايي داشتن است.

دل دريايي؛ يعني پاك كردنِ زنگار دل از منيّت و كوتاه انديشي فردي و دنيوي، و وصل شدن به اقيانوس بيكران هستي.

دل دريايي؛ يعني خدمتِ بي دريغ به خلق خدا اعم از سياه و سفيد، ترك و بلوچ و فارس و عرب، شيعه و سني، زن و مرد، كوچك و بزرگ و هر كه بنده اوست.

دل دريايي؛ يعني طرح خواسته هاي جمعي و طلب كردن خوبيها و فضيلت ها از خالق بي نياز براي تمامي بندگان.

دل دريايي؛ يعني دغدغه همه خلق را داشتن و به انديشه صلاح و سعادت همه بودن.

در جمعِ ادعيه اين ماه، دعايي به چشم مي خورد كه پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله، قرائت آن به دنبال هر نماز را به روزه داران توصيه فرموده اند. فرازهاي اين مناجات ارزشمند و ذيقيمت، فرصتي استثنايي را فراروي من و تو براي بازنگري و اصلاح نگرش در تعامل با خلق خدا قرار مي دهد. عمده خواسته هايي كه در اين دعا از خداي متعال طلب مي شوند، عبارتند از: شادي و سرورِ تمامي اموات و آرميده گان زير خاك، بي نيازي همه فقرا و محرومان، سيريِ تمام گرسنگان، پوشاندن لباس بر تنِ تمامي برهنگان، تسويه و اداي دينِ تمامِ بدهكاران، گشايش مشكل و اندوهِ همه گرفتاران، بازگشتِ هر آواره و دور از وطن، آزادي تمامي اسيران دربند، شفاي تمام بيماران.

در حقيقت؛ ماه رمضان، بستري است براي خويشتن سازي و تجديد و بازنگري در ايده ها، فرصتي برايِ خانه تكاني جدّي در خواسته ها و آرزوها تا فراتر از خويش، بستگان و فاميل، دوستان و آشنايان، همشهريان، و هموطنان را ببيند و دلش براي همه بندگان خدا بتپد، به ياد همه باشد، در خواسته هايش آنها را بر خويش مقدم بدارد. اگر اين تحول در درون فرد رخ داد، آنگاه است كه آفاقي نو فرارويِ او گشوده شده، گشايشي فوق العاده در كارها صورت گرفته، همّت ها عالي گرديده، كينه ها زدوده شده،و آدمي از لاك خويش، و رفع نيازهاي فردي و خانوادگي خود خارج شده و در انتخاب اهداف و برنامه ها، مصالح جامعه و حلّ مشكلات خلق خدا را با تنوع گونه اي آنها پي مي گيرد و اين همان دل دريايي است كه ماه مبارك رمضان ، مروّج و پرچمدار اوست.

در سوگ ابر مرد عدالت

اگر بپذيريم كه هر حقيقتي داراي واحد سنجش و اندازه گيري است، بايد علي را واحد سنجش عدالت و حقيقت جويي دانست. پيامبر رحمت (ص) مي فرمود: " عليّ مع الحقّ و الحقّ مع علي يدور حيثما دار [1]" علي و حقّ در هم تنيده هستند، هرجا سخن، رفتار و يا موضع حقّي وجود داشته باشد، علي همانجاست.

او جز عدالت نمي‌انديشد، جز عدالت نمي‌گويد، جز عدالت نمي‌شنود، جز عدالت نمي‌خواهد، جز عدالت تصميم نمي‌گيرد و جز عدالت عمل نمي‌كند.

و اينك؛ نوبتِ رهروان علي فرا رسيده است، همانانكه در اين شب و روز، در سوگ آن ابرمرد نشسته اند. كمترين انتظار آن اسوه و الگوي بشري از پيرو‌ان خويش، بر دوش كشيدن اين رسالت مهمّ _ اجراي عدالت _ است. اما تحقق آن، نيازمند چند حركت بايسته و اصولي است.

1.  عدالت خواهي. تا يك عزم و اراده جدّي از سوي رهبران و دولتمردان نظام اسلامي همسو با قاطبه ملّت براي پياده سازي عدالت در تمامي زمينه هاي اجتماعي و حتي فردي صورت نگيرد، امكان اجراي آن، دور از ذهن به نظر مي آيد.

2.  عدالت پژوهي. ابعاد گوناگون و متنوع عدالت، بايد مورد جستاري وسيع و هدفمند قرار گرفته، پيش نيازها، درون دادها و برون دادهاي آن، مورد شناخت دقيق و موشكافانه واقع شده و مسير نهادينه سازي آن از طريق تبيين همه جانبه كاربردهاي آن در سيستم هاي گوناگون مديريتي كشور، مورد مطالعه و پژوهش كارشناسان و فرهيختگان علمي قرار گيرد، در غير اين صورت، هر حركتي عدالت خواه، شعارگرا و فاقد ارزش اصولي است.

3.  عدالت محوري. تا محور حركتها و جنبش هاي اجتماعي، عدالت نباشد و همگان به ويژه حاكمان بر محوريت آن در اداره امور جامعه و نقش برجسته و پيشروانه آن بر توسعه و آباداني كشور باور نداشته، تحقق فراگيرِ آن، دست نيافتني خواهد بود.

4.  عدالت گزيني. به كارگيري مديران و كارشناسانِ شايسته، عاشق و دلباخته عدالت در تمامي سطوح و لايه هاي ادارات و سازمانهاي حكومت، ضرورتي انكارناپذير در راستاي اجراي عدالت است. نگرش هاي تبعيض آميز و رفتارهاي دوگانه با مشتري و ارباب رجوع، رانت دهي و  پارتي سالاري از سوي كارگزاران نظام، بزرگترين مانع در مسير گسترش عدالت است.

5.  عدالت گستري. تا آحاد جامعه_ دوشادوش مسئولان و مديران كشور _ تن به اجراي عدالت در حوزه هاي فرد و جامعه نداده، و سكوت خويش را در برابر هر گونه ظلم و بي عدالتي نشكنند، بي ترديد؛ جريان عدالت خواهي، شكست خورده و حركتِ آن، كُند خواهد بود. پر واضح است اجراي دقيق عدالت، محدوديت هايي براي همگان به ويژه صاحبان قدرت و مُكنت اجتماعي به وجود خواهد آورد اما مقاومت و خستگي ناپذيري، حرف آخر را خواهد زد.

مقدّرات را در شب قدر جدّي بگيريم

گر چه جايگاه شب قدر ، آنقدر عظيم و بزرگ است كه درك موقعيت آن نه تنها بر عموم بندگان، ميسور نيست كه قرآن كريم، سختي و دشواري درك آن را بر پيامبرش نيز با تعبير" و ما ادريك ما ليلة القدر " كه تو چه ميداني شب قدر، چيست؟ بيان نموده است. آري! ما چه مي دانيم كه شب قدر چيست؟ ولي اين، از وظيفه ما در قبال ارتقاي سطح دانش و آگاهي امان نسبت به اين شب عزيز نمي كاهد.

قَدْر در فرهنگ لغت، به مفهوم اندازه گيرى است. جميع فرقه هاي اسلامى اتفاق نظر دارند كه خداى متعال در شب قدر، حوادث و سرنوشت انسان ها را تا سال آتى مقدر و مشخص مى كند. قرآن كريم در توصيف اين شب مى فرمايد: " در اين شب مبارك هر حادثه و كارى كه بايد واقع شود از يكديگر مجزّا و مشخص مى شود [1]".

امام باقر عليه السلام نيز مي‌فرمايد: "در اين شب، هر چيزى تا شب قدرِ سال آينده مقدر مى‌شود، از خير و شر، اطاعت و گناه، ولادت و مرگ، و ررزق و روزى. هرچه در اين سال تقدير شود و خداوند بر آن حكم براند، حتمى است و مشيت الهي در آن خواهد بود[2]". البته در خصوص مقدّرات، توجه به دو نكته حائز اهميت است:

1.  گر چه در شب قدر، همه مقدرات بشر، نهايي مي‌شود ليكن چنانكه در روايات آمده است، انسان مي‌تواند مقدرات خويش را از طرقي همچون دعا و يا صدقه متحول ساخته و دچار دگرگوني كند.

2.  سرنوشت آدمى در شب قدر، الزاماً متناسب با خواست و تمايلات وي و به سود مادى و معنوى او  تمام نمى شود بلكه به مقدار زيادي، بستگى به همّت و تلاش او در شب قدر دارد. تا چه حدّ خود را بسازد و چه نوع تصميماتي را اتخاذ كند؟ اگر وجهه همت او، رشد معنوي و سعادت اخروي باشد، به يقين بدان خواهد رسيد و اگر روي نياز وي، دنيا باشد و آن را از خداى منان بخواهد، بى گمان بدان دست خواهد يافت.

بديهي‌است كه اگر هيچ تغييرى در خواسته و كرده انسان در شب قدر ايجاد نشود و يا شب زنده داري و عبادت پروردگار، جاي خويش را به استراحت و بي حالي دهد، و بدين ترتيب؛ اين فرصت بزرگ و حياتى از كف برود، بدون ترديد؛ سرنوشت او در سال آينده بر همين مبنا شكل خواهد گرفت. خواست و تلاش ما براي رقم زدن سالي خوش همراه با سعادت و خوشبختي، و نيز مشحون از رشد و پيشرفت معنوي، علمي و فرهنگي براي خويش، فرزندان و آحاد جامعه اسلامي در كنار امام منتظر حضرت ولي عصر عجّل الله تعالي فرجه، بهترين آرزو در شب قدر برآورد مي شود كه توفيق آنرا از خداي منّان خواستاريم.

ياري دين، گوهر نايابي كه به هر كس ندهند

در جمع ادعيه ويژه ماه مبارك رمضان، به دعايي از امام صادق عليه السلام بر مي‌خوريم  كه از روزه داران خواسته شده در شبهاي اين ماه شريف، آنرا زمزمه كنند. در اين دعاي كوتاه، چنين مي خوانيم: " و اجعلني ممن تنتصر به لدينك و لا تستبدل بي غيري [1] " خدايا ! مرا از كساني قرار ده كه دينت را به وسيله آنها ياري مي كني و براي انجام اين مهمّ، ديگران را جايگزينِ من مفرما .

نصرت دين الهي، از بزرگترين و ارزشمندترين توفيقات الهي است كه شامل حال بندگان مي شود  و البته هر كسي نيز از اين توفيق بزرگ بهره مند نخواهد شد. پيامبران الهي و اوصياي گرامي اسلام، همواره افتخارشان اين بوده است كه ياور و پشتيبان دين خدايند و مرارت ها، تلخي ها و حوادث ناگوار را بر جان خود تحمل مي‌كنند تا لحظه اي دست از ياري دين الهي برندارند. سرّ عظمت و بزرگ مرتبه ايِ ياران حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام نيز  _ كه تا جاودانگي تاريخ هست، نام و آوازه آنها نيز به بزرگي خواهد ماند _ در همين افتخارِ نصرت و ياري بي نظير آنان از وليّ خدا بوده است. و راز و رمزِ عظمت و رفعتِ جايگاه ملّت ايران در سطح بين الملل و به ويژه در ميان ملل محروم  و مسلمان جهان نيز، ناشي از همّت كم نظيرِ آنها در ياري فرزند رسولخدا(ص) يعني حضرت امام خميني (ره) بوده است. پيروزي هاي پياپيِ اين ملّت بزرگ در عرصه انقلاب اسلامي و دفاع مقدّس و... مرهون همين پايداري و نصرت بي دريغ آنان بوده است. خداي متعال نيز وعده فرموده كه: " اگر خدا را ياري كنيد، (او هم شما را تنها نخواهد گذارد ) و دست ياري خويش را پشت سر شما خواهد داشت و گامهايتان را استوار مي‌سازد " [2].

اما آنچه در فراز پايانيِ اين دعاي شريف به چشم مي خورد، خواسته اي است فراتر از توفيق براي ياريِ دين، كه همگان خواهان آن هستيم و در صدد تحقق بخشيِ آن گام بر مي داريم. در اين قطعه از خدا مي خواهيم كه نه تنها ما را موفق به ياري و نصرت دينش بگرداند كه ديگران_ اعمّ از امّت ها و يا آحاد مردم _  را نيز جايگزين ما قرار ندهد.

مفهوم اين خواسته مهمّ، آنست كه انحصار طلبي و بخل ورزي گرچه در فرهنگ دين، مذموم و ناپسند است ولي از آنجا كه نصرت دين خدا، گوهر نايابي است كه نصيب هر كسي نشده و مدال شرفي است كه بر گردن هر فردي آويز نخواهد شد، فضا براي رقابت سالم و مسابقه نفس گير با حريفان باز است و هر كس نه تنها مي تواند و بايد از خداي متعال اين توفيق را بخواهد كه در مقام عمل نيز، شايسته است با تلاش و كوشش طاقت فرساي خويش، توفيق ياري و خدمت رساني را از آنِ خود ساخته و عرصه را براي حضور قويّ و پر انگيزه خود فراهم نموده و از آن پاسداري و حفاظت كند تا اين مدال پر افتخار همواره بر گردن او بماند و از او باز پس گرفته نشود.

سخاوتمندي، لازمه گريز ناپذيرِ جامعه ايماني

در ايام فرخنده ميلاد كريم اهل بيت حضرت امام حسن مجتبي عليه السلام، سخن از سيره والاي آن حضرت، حكيمانه و مورد انتظار است. در جمع سيره رفتاري آن امام همام، سخاوتمندي و كريم خويي او، جلوه بيشتري دارد. مجامع روايي شيعه و سنّي در وصف آن حضرت گفته اند كه او دوبار همه دارايي خويش و سه بار نصف اموالش را در راه خدا انفاق نمود به گونه اي كه حتي يك نعلين و يك چكمه خويش را احسان مي‌كرد و ديگري را براي خويش نگاه مي‌داشت[1].

در حوزه خصلت هاي بشري، كمتر ويژگي به ارزشمندي و برجستگي سخاوت مي‌رسد. بهشت، را منزلگاه سخاوتمندان خوانده اند. پيامبر گرامي اسلام(ص) اسيري را كه در آستانه اعدام بود، بنا به دستور جبرئيل از پيشگاه پروردگار، به دليل طبع سخاوتمندانه اش عفو نمود و بخشيد.امام صادق عليه السلام از اول شب تا صبح به طواف بيت الله پرداخت در حاليكه فقط از خداي متعال دوري از بخل را طلب مي كرد. از حضرتش پرسيدند: چگونه است كه شما در اين مدّت طولاني تنها همين يك خواسته را از خداي متعال درخواست داشتيد؟ مي‌فرمود: زيرا هيچ خصلتي به زشتي بخل ورزي نيست. خداي متعال مي فرمايد: آنكه هنر كند و خويش را از بخل دور بدارد، از گروه رستگاران به شمار مي آيد[2].

به هر تقدير؛ آنچه در فضاي معنوي و ملكوتي ماه مبارك رمضان مي توان گفت، ضرورت بازنگري در بافت فكري و نگرش هاي فردي و اجتماعي خويش است. اگر بر حسب روايات، ايمان با بخل قابل جمع نيست، مفهوم آن، فاصله قابل توجهِ بخش ها و لايه هايي از جامعه كنوني، از ايمان حقيقي است، فاصله اي كه در يك جامعه اسلامي بسيار مخاطره آميز است چرا كه ايمان، اساس دينداري و اسلام محوري است.يك حركت فراگير براي فرهنگ سازي سخاوت در سطوح گوناگون جامعه ديني مي تواند، بخشي از اين فاصله را كم و كوتاه سازد.

اگر در ادارات و مراكز دولتي، بسياري از هزينه هاي گزاف و غير قابل توجيه _ كه عمدتاً صرف تزيينات و تغيير دكوراسيون ها مي شود_ كاهش يابد و فرهنگ خانواده هاي ايماني نيز از مصرف گرايي به سوي قناعت محوري تغيير جهت دهد، به يقين مجال و فرصتي استثنايي براي سخاوت گستري و شريك سازيِ ديگران در خوشي ها و لذّت هايمان فراهم خواهد آمد. چه بسيار لوازم زندگي بدون مصرف، و يا سرمايه هاي سرگردان كه مي توانند اندوه ها و غصهّ هايي را مرتفع سازند و فضايي از شادابي و خوشي را براي خانواده ها به ارمغان آورند. به راستي! ناپسند است براي جامعه ديني كه طيفي بهره مند از تمامي امكانات و تسهيلات وجود داشته باشند و دسته اي ديگر، از حداقلّهاي يك زندگي اجتماعي محروم باشند.

تصميم و اراده من و تو عزيز روزه دار در اين ماه عزيز، مي تواند شوكي بزرگ به جامعه وارد سازد و همگان را از خواب گران بيدار سازد.حميّت ايماني ما، حكم مي‌كند كه از وضعيت همسايگان، بستگان، دوستان و حتي ديگر شهروندان باخبر باشيم و هر يك با سخاوتمندي خويش، و احسان و نيكيِ در خور، سهمي در كاهش فشارها و نگراني هاي موجود در ميان اقشار آسيب پذير جامعه داشته باشيم گرچه سهم حكومت در حلّ اين مهمّ، اساسي و بي همتاست.

انسان سازي، حكمتِ رمضان

روزه حقيقي، روزه اي است كه در عمق جان نفوذ كرده و تنها در امساك عضوي كوچك از بدن _ يعني زبان_ خلاصه نمي شود. روزه اي كه در آن، هيچ دگرگوني در انديشه ها و باورها، رفتارها و رويّه ها صورت نگيرد، روزه نيست. و رمضاني كه در آن، تمامي اعضا و جوارح روزه نباشند و تنها به امساك طعام و شراب بسنده شود، رمضان نيست.

در واقع؛ مأموريت اصلي روزه دار در ماه ضيافت الهي، دوري از تمامي تعلقات و خواهش هاي نفساني است نه پرهيز از خوردن و آشاميدن. امير مؤمنان على عليه السلام مي‌فرمايد:" چه بسا روزه‏دارى كه از روزه‏اش جز گرسنگى و تشنگى بهره‏اى نمي‌برد "[1].

اجحاف و بي انصافي است در حقّ اين ماه بزرگ كه تنها دهانِ خويش را از خوردني ها و آشاميدني ها محروم سازيم و روحيات، خلق و خو، و منش و رفتارمان دست نخورده بماند و در آنها تجديد نظري صورت نگرفته و همچون ديگر ماهها به سلوك رفتاري و گفتاري خويش ادامه دهيم. امام صادق عليه السلام مي فرمايد: " آنگاه كه روزه مى‏گيرى بايد چشم و گوش و مو و پوست تو نيز روزه‏دار باشند" [2].

آيا حيف نيست چنين فرصتي _ كه از ابعاد گوناگون براي خودسازي آماده است _ را غنيمت نشمرده و گامي نو در مسير زندگاني و حيات خويش برنداريم؟!

عزيز خواننده! جوان  و نوجوان گرامي! محروم، آن نيست كه دستش به روي انواع طعام و پوشاك بسته است و در تأمين مايحتاج خود و فرزندانش ناكام  و شكست خورده باشد. محروم،كسي نيست كه با عرق جبين و كدّ يمين، قرصي نان حلال براي زن و بچه خويش به خانه مي آورد و با لذّتي توصيف ناپذير، روزه خويش را در كنار آنان افطار مي نمايد.محروم آنست كه از جلوه هاي زيباي اين ماه شريف و از رحمت هاي بيكران الهي در اين سي روز بي بهره ماند. محروم آنست كه هشدارها و زنگ خطرهاي فراروي خويش را – كه هان اي فرزند آدم! قيامت در راه است و تو براي پرستش پروردگار آفريده شدي، تو براي انديشيدن و پيمودن مسير صلاح، رشد و پيشرفت، خلق شده اي نه براي خوشگذراني و زندگيِ حيواني _ جدّي نگيرد و بر بندگي شيطان و هواي نفس پافشاري نمايد. و در نهايت؛ به تعبير پيامبر گرامي اسلام(ص) شقاوتمند و محروم از سعادت، كسي است كه غفران الهي در اين ماه شامل حال او نگردد و سايه رحمت و عفو الهي بر وجود او گسترده نشود[3].

به هر تقدير؛ شب هاي قدر _ بهترين شبهاي سال _ در اختيار من و توست. زيرك، كسي است كه در عين كوتاهي و كم كاري، و با همه گناهكاري و زشت كرداري، دستان خويش را به سوي پروردگار رحيم دراز كرده و اشك ندامت ريخته و با تمام وجود از وي طلب مغفرت نموده و همراه با امامان معصوم عليهم السلام، اين فراز را زمزمه كند كه : "اللهمّ إن لم تكن غفرتََ لنا في ما مضي من هذاالشهر، فاغفر لنا فيما بقي منه [4] " خدايا! اگر تا كنون _ از ابتدا تا حال رمضان _ ما را نبخشيدي، پس در روزهاي باقيمانده اين ماه، ما را ببخش.

خواسته هاي اساسي بندگان در ماه خدا

ماه صيام، ماه حاجت طلبي و نياز خواهي است. ماه تضرّع و التماس از درگاه حضرت حقّ است. امّا هيچ مي دانيم  چه بخواهيم و چگونه بطلبيم؟

با تأمّل و درنگ در ادعيه رسيده از امامان معصوم عليهم السلام _كه در كتاب شريف مفاتيح الجنان آمده است _ جايگاه هر خواسته و درصدِ ضرورت  عطف توجه به هر يك را در مي يابيم.

صلوات بر محمد و آل محمد/فراوان.

غفران و بخشش گناهان/22 بار.

وسعت رزق/19.

عافيت و سلامتي/18.

حج بيت الله الحرام/17.

طول عمر/7.

و اداي امانت/6بار.

از مجموع اين تأكيدات و درصد فراواني هر يك، راه و رسم خواستن و نوع و ماهيت خواسته ها در ايام رمضان، به بندگان آموزش داده شده است. با هم  قدري بر خواسته هاي  ياد شده تأمّل كنيم.

درود و صلوات بر محمد و آل محمد: آنچه امت اسلامي داشته و دارد از بركت وجود پيامبر گرامي اسلام و اهل بيت مطهرّش بوده و هست. ايمان و دينداري، عزّت و افتخار، پايداري و مقاومت، وارستگي و  سلامت اخلاقي، پيوستگي و همبستگي، ظلم ستيزي و عدالت خواهي تنها بخشي از دستآوردهاي عظيم نبوت و امامت است. و ما از رهگذرِ تأسّي به پيامبر اعظم (ص) و اهل بيت گرامي اش(ع) به چنين نتايج و دستآوردهاي بزرگ و پر افتخاري دست يافته ايم. درود و سلام بيكران ما بر اين خاندان بي نظير، قدري از وظيفه سپاسگزاري در برابر خدمات آنان به امّت اسلامي را پوشش خواهد داد.

عفو خواهي و استغفار: بدون ترديد؛ بنده به اقتضاي بندگي اش، در كنار كاركردهاي مثبت و  قابل دفاعش، پاره اي نابهنجاري ها و رفتارهاي زشت و نامناسب را از خويش بروز داده است. پاكسازي و پيرايش باطن از اين آلودگي هاي اخلاقي و رفتاري نيازمند بازگشت و توبه است. ماه رمضان بهترين فرصت براي بازگشت و پاكسازي است.

توسعه رفاه مادي و رشد معنوي: از امتيازات دين مبين اسلام، توجه به رفاه و آسايش شهروندان و اهتمام شايسته به اين نياز واقعي بشر در كنار تكيه بر اصول و ارزشهاي ديني و اخلاقي است. اسلام با فقر و محروميت مبارزه كرده زيرا بر اين باور است كه فقر، آدمي را تا پاي كفر ورزيدن و پشت پا زدن به تمامي اصول و  باورهاي ديني و اعتقادي پيش مي برد. از اين رو، خانه وسيع، مركب مناسب و... از  خوشبختي هاي فرد شمرده شده است.

عافيت و تندرستي: سلامتي آدمي، رمز موفقيت و كارآمدي وي در حيات فردي و اجتماعي است. انسان عليل و دردمند و يا برخوردار از امراض روحي، هرگز توفيق راهيابي به كمالات بشري را نخواهد يافت.

حجّ بيت الله الحرام: از مهمترين خواسته هاي فرد روزه دار در اين ماه شريف، توفيق شرفيابي به خانه دوست _ بيت الله الحرام _ مي باشد. تجربه ثابت كرده، پافشاري فرد بر اين خواسته به ويژه در ليالي مباركه قدر، وي را در همان سال راهي آن بيت شريف خواهد كرد.

طول عمر با بركت: بهره گيري دقيق از گذران عمر، خواسته كليدي دين است. از همين روست كه بر استفاده درست از فرصت جواني و برنامه ريزي دقيق براي ساعات عمر، سفارش أكيد شده و طول عمر با بركت، در جمع خواسته هاي بندگان در ماه مبارك رمضان قرار گرفته است.

اداي امانت و دين: رعايتِ حقوق ديگران در قالب اداي ديون و نيز حفظ و نگهداري امانت آنان ، آنقدر در نگاه دين پر اهميت است كه جزو مهمترين خواسته ها در اين ماه قرار گرفته است.

مرواريدِ اشك و صفاي دل

قطره اشك، مرواريدي است در درياي پر تلاطم دل. زلالي  است در متن آبراهِ راكدِ وجود. ارزشمندي آن در اين است كه آتش غضبِ برآمده از بابت گناه و معصيتِ بنده را مي شويد و مسير توبه و بازگشت را روان و جاري مي سازد.

گوهر اشك، كيميايي است ناياب و ترنّمي است عاشقانه كه به هر كس ندهند. بايد عاشق شد تا بلكه اشك، به حريم چشم راه يابد.

در عجبم آنكه اشك و آه ندارد، پس چه دارد؟ آنكه ناله و تضرع ندارد، چگونه غم را از نهانخانه دل بيرون مي كند؟ و آنكه سوز و گداز ندارد، چگونه طوفانِ دل را آرام مي سازد؟

درد نهان، و دغدغه سراي قبر و قيامت، بي درنگ، اشك را بر آدمي تحميل مي كند.

امام سجاد عليه السلام در دعاي شريف ابوحمزه مي گويد: " پروردگار من ! چرا نگريم در صورتى كه نمى‏دانم به كجا خواهم رفت؟!  و مى‏بينم نفسم با من خدعه و نيرنگ كرده و روزگار با من مكر مى‏ورزد در حالى كه عُقابِ مرگ بر سرم پر و بال گشوده است. پس چرا نگريم؟! مى‏گريم بر لحظه جان دادنم، مى‏گريم بر تاريكى سراي قبرم، مى‏گريم بر تنگى آرامگاه ابدي‌ام، مى‏گريم در هراس از سؤال منكر و نكير، و مى‏گريم بر آن حالتى كه از قبر برهنه و خوار و ذليل بيرون آمده و بار سنگين اعمالم را بر پشت گرفته‏ام [1].

اشك، دوست داشتني ترين ارمغان بنده است به محضر دوست. در روايت از امام باقر عليه السلام است كه: " هيچ قطره اي دوست داشتني تر از اشك مؤمن در دل شب كه تنها بخاطر خوف از پروردگار ريخته شده باشد، نيست " [2].

سر خوشانرا نيست جامي خوشتر از ميناي اشك

نيست زيباتر مرا از قطره زيباي اشك

تا غبار غم نگيرد دامن دل از كسي

كي نشيند لاجرم بر ساحل درياي اشك

مي برد زنگار غم از ساحت دلهاي پاك

موج جانبخش و صفاي لؤلؤ لالاي اشك

آري! قطره اشكي در سحرگاه رمضان همراه با زمزمه دلنشينِ دعاي سحر، آنقدر در ايجاد صفاي باطن، و ندامت و پشيماني نسبت به گذشته، مؤثر است كه آينده من و تو عزيزِ خواننده را دچار تحول خواهد كرد.

آيا نمي‌خواهيم از فرصت زيباي رمضان بهره گرفته و وجود سرتا پا گناه خويش را با گلاب ناب اشك، شستشو دهيم؟

به آنانكه در تب و تابِ تقديم قطره اي اشك به درگاه پروردگارند و از خشكي چشمان خويش نالانند، تأمل در اين سخن والاي امير مؤمنان علي عليه السلام را توصيه مي كنم كه: " اشك چشم، خشك نمي شود مگر بخاطر قساوت قلب. و دل، قسيّ و سخت پذير ( در برابر حقايق ) نمي شود مگر بخاطر زيادي گناهان "[3] .

آري گناه، بنياد اشك و آه را بر باد داده و صفحه دل را سياه مي سازد. براي درمانِ خشك چشمي، گريزي از پايان بخشيدن به دوره آلودگي و  سياه كاري وجود ندارد. 

عيد فطر

برآيند يك ماه خويشتن دارى

عيد آمد و عيد آمد، وان بخت سعيد آمد. برگير و دهل مي زن، کان ماه پديد آمد

امت اسلامي در اين روزها، در آستانه عيدي بزرگ قرار دارد، عيد فرخنده‌اي كه همچون ساير اعياد اسلامي، از عظمت و شكوهي خاص برخوردار است و شور و نشاطي ويژه به آحاد جامعه مي‌بخشد، گرچه در اين عيد، مؤلّفه هايي _كه آنرا از ديگر جشنها و اعياد متمايز مي سازد_ نيز وجود دارد. آن مؤلّفه ها عبارتند از:

1. ويژه نيكوكاران

گرچه با فرارسيدنِ عيد سعيد فطر، موجي از سرور و شادماني، جهان اسلام را در برمي گيرد و امّت مسلمان فرارسيدن آن را به يكديگر تبريك مي‌گويند،ليكن شايان ذكر است كه عيد واقعي فطر از آنِ نيكوكاران و روزه داران است، و مجرمان و گناهكاران جز ندامت و پشيماني، فرجامي ندارند. امير مؤمنان حضرت علي عليه السلام در خطبه روز عيد خطاب به روزه داران چنين مي فرمايد: " اى مردم! اين روز، روزى است كه نيكوكاران در آن پاداش مى‏گيرند و زيانكاران و تبهكاران در آن مأيوس و نااميد مى‏گردند"[1].

2. يادآور رستاخيز

آنچه در اين مناسبت فرخنده و در عين حال معنوي، جلب توجه مي كند، شباهت اين روز شريف به روز واپسين است. امام علي (ع) مي‌فرمايد: " اين روز، شباهت فراواني به روز قيامت دارد، پس با خروج از منازل و رهسپاري به جايگاه نمازعيد، خروج از قبرها و رفتن به سوى پروردگارتان را به ياد آوريد، و با ايستادن در جايگاه نماز، ايستادن در برابر پروردگارتان را به ياد آوريد،  و با بازگشت ‏به سوى منازل خود، بازگشتتان به سوى منازلتان در بهشت ‏برين را متذكر شويد"[2].

3. زيربنايِ فردايي روشن

برآيند تلاش و كوشش روزه داران در ظرف مدّت سي روز، و امساك آنان از خوردن طعام و شراب _ در نازلترين سطح خود _ پاكي و پيرايش جان و تن از آلودگي ها و لغزشها، و آمرزش و غفران گناهان است. اما وظيفه مؤمن از اين پس، بسي مهم و سرنوشت ساز است، چرا كه تنها اوست كه بايد رفتار و گفتار و بلكه نيّات خويش را براي آغاز يك حركت نوين، و  جبران گذشته تاريك و مبهم خويش، مورد بازنگري و تجديد نظر قرار دهد. امام علي عليه السلام در ادامه خطبه روز عيد سعيد فطر، چنين مي فرمايد: " اى بندگان خدا! كمترين چيزى كه به زنان و مردان روزه ‏دار اعطا مى‏شود، اين است كه فرشته‏اى در آخرين روز ماه رمضان به آنان ندا مى‏دهد، هان! اى بندگان خدا بشارتتان باد كه گناهان گذشته ‏شما آمرزيده شد، پس در اين انديشه باشيد كه بقيه عمر را چگونه سپري مي‌كنيد"[3] .

تصميم و عزم شما عزيزان روزه دار، مي تواند آينده اي روشن را برايتان رقم بزند، آينده اي كه از تمامي فرصتهاي عمر، بهره شايسته برده و از لحظه لحظه آن براي سوقِ جامعه و خويش به سوي هدايت الهي و معرفت ايماني، استفاده گردد. پالايش سي روزه و پاكي و صفاي موجود پس از سپري كردن ليالي مباركه قدر، اين جرأت را به من و شما مي‌دهد تا با يك برنامه جامع و منطقي، نه تنها سلامت و نزاهتِ يك سال ديگرمان را تضمين كنيم كه تا پايان عمر، مسير تكامل، صلاح و سعادت را دنبال كرده و از آن تخطي نكنيم. پس تا دير نشده و آلودگي ها، و هوا و هوس هاي معمول، زمين گيرمان نساخته، عزم خويش را براي يك مبارزه طولاني با شيطان نفس، و پيروي از دستورات الهي جزم كنيم. به اميد موفقيت

دفاع از مظلوم، ره آورد بزرگ رمضان

گوهر ناب دين، براي يكايك انسانها ارزش و حرمت قائل است و بي توجهي به حقوق اجتماعي و شهروندي را بزرگترين سدّ فرارويِ حركت و پيشرفت جامعه بشري مي داند. از دگر سو؛ حساسيت و هوشمندي امّت، در برابر حوادث و توطئه‌هاي پيرامون خويش، موردِخواست جدّيِ رهبران ديني قرار گرفته است. بني آدم اعضاي يكديگرند، كه در آفرينش زيك گوهرند،چو عضوي به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار.

آنان، نه تنها مردم را به بيداري و هوشياري در قبال چنين اتفاقات و رخدادهايي سفارش كرده اند كه خود، پيشگامِ اين حركت بوده اند. وجود دغدغه در خصوص رفتارهاي فردي و تحولات اجتماعي كه به نوعي ظلم و نابرابري را بر انسانها تحميل مي كند، مشخصّه اصلي و مشتركِ اولياي الهي به ويژه شهيد اين ماه _ علي بن ابي طالب(ع) _ است. در دوره حكومتش، هنگامي كه مي شنود دشمن، خلخال از پاي زن يهودي _ كه در امان مسلمين بوده _ بيرون آورده، به شدت مي گريد و مي‌گويد: اگر مسلماني بر اين مصيبت جان دهد تا نظاره گر بي‌‏حرمتي به يك زن بي پناه نباشد، سزاوار است.

و اين سخن آن امام مظلوم است كه مي فرمايد: " هرگز امتي پاك و آراسته نگردد اگر ناتوانان و ضعيفان نتوانند بدون ‏لكنت‌زبان و نگراني، حق خود را از قدرتمندان و زورگويان بگيرند" [1].

رمز مانايي، عزّت و عظمت مسلمانان، و نيز سرّ گرايش روزافزون جوانان و نوجوانان به آموزه هاي اسلامي در سراسر جهان، در روح ظلم ستيزي و مظلوم ياريِ آنان_ كه برگرفته از آموزه هاي اصيل ديني مي‌باشد _ است. و همين مشخصه، دشمنان مستكبر و زورگو را به كُرنش در برابر عظمت اسلام و مسلمين واداشته است.

امروز ملّت مظلوم فلسطين، دست نياز به طرف من و تو دراز كرده است. ماه مبارك رمضان و تعاليم روحبخش اسلامي به ما چنين آموخته است كه سر تعظيم در برابر هيچ زورگو و مستكبري فرود نياورده و نداي مظلوم را جدّي گرفته و لبيك گوييم. مگر اين سخن پيامبر اعظم (ص) نيست كه بارها از زبان سخنوران شنيده ايم: " من سمع رجلاً ينادي يا للمسلمين فلم يجبه فليس بمسلم[2] " كسي كه فرياد اغاثه و دادرسي مظلومي را بشنود و پاسخ ندهد، مسلمان نيست .و يا در سخني ديگر مي‌فرمايد: " كسي كه شب را به صبح رساند و  به امور مسلمانان اهتمام نورزد، از آنها شمرده نمى‏شود" [3].

از نگاه آن حضرت، مسلماني كه دغدغهِ همنوعانِ خويش را نداشته باشد، نمي توان مسلمان ناميد و در حقيقت از دايره اسلام خارج است.اين موضع گيري بجا و اصولي از سوي پيامبر رحمت، حكايت از جايگاه والاي انسان در مفاهيم ديني دارد. افتخار دين مبين اسلام است كه هر جا ظلم و بي عدالتي باشد، دين در كنار مظلوم ايستاده و او را قوّه و توان مي بخشد تا در برابر ظالم، مقاومت و پايداري كند.

به هر تقدير؛ اتحاد و همبستگي امتها به ويژه ملّت غيور ايران در برابر كيان غاصب صهيونيست _ به عنوان سركرده ظلم و تعدّي به حقوق ملتها_ از مصاديق بارز لبيك گويي به نداي پيامبر مكرم اسلام حضرت ختمي مرتبت (ص) و تأسي به سيره مولاي متقيان امير مؤمنان علي(ع) است. اسلاميّت امّت، اقتضا مي كند كه در برابر ستم و تجاوز رژيم نژاد پرست اسرائيل به حقوق و سرزمين مسلمانان، ساكت ننشسته و با حضور گرم و فشرده خويش در راهپيمايي باشكوه روز قدس _ كه توشه اي رحماني از سوي اين ماه شريف است و همگان توفيق دريافت آن را نخواهند داشت_  شركت جويند.

پيوند جاودانه علي و شب قدر

هيچ انديشيدي كه چرا نام مرد عدالت، امير مؤمنان علي عليه السلام با شب قدر پيوند خورده است؟ هيچ تأمّل كرده اي چرا از حدود هزار و چهار صد سال پيش، همه ساله امّت رسول الله همپاي اشك و آه بر حال زارِ خويش در ليالي مباركه قدر، بر مظلوميت علي نيز گريسته و تا برپايي رستاخيز اعظم نيز خواهد گريست؟

به راستي! آيا مي‌توان گره خوردنِ شب هاي احتمالي قدر _ يعني نوزدهم، بيست و يكم، و بيست و سوم _ را با علي عليه السلام تصادفي دانست ؟ و آيا مي توان پذيرفت كه بر اساس يك صُدفه، شب نوزدهم، شب ضربت خوردن علي (ع) و شب بيست و يكم، شب شهادت آن حضرت، و شب بيست وسوّم، شب سوّم قتل آن امام معصوم قرار گرفته است؟!

پاسخ آن، پر واضح است چرا كه؛ دوست و دشمن، خوب مي‌دانند علي بن ابي طالب عليه السلام كه بود و چه كرد؟! او در تمامي خصلت هاي بشري بي همتا بود و سجاياي اخلاقي و شيوه هاي رفتاري او در حوزه مسائل فردي و اجتماعي، درس آموز تاريخ بود. در عدالت گستري، از ستم به موري نيز دريغ مي ورزيد. در عبادت و راز و نياز با پروردگار، هنوز نخلستان هاي شهر كوفه، طنين مناجات شبانه او را به خاطر دارد. در يتيم نوازي، كوچه پس كوچه هاي شهر كوفه، بهترين شاهد صدق گام هاي كوتاه و آرام او در نقش مردي ناشناس است. در شجاعت، هنوز دلاوري و قاطعيتش، آويزه گوش مجرمان و متجاوزان به حقوق امّت است، و در فصاحت و بلاغت هنوز خطبه هاي نهج البلاغه اش بي بديل و منحصر به فرد است. بي شك؛ حقِّ بزرگ مردي همچون او را جز گره خوردن ولادت وي با خانه خدا، و شهادت وي با شب قدر _  كه در بزرگترين شب سال و در ارزشمندترين ماه سال قرار گرفته _ ادا نخواهد كرد. شايسته عدالت مردي همچون اوست كه مؤمنان در فراق او در شب قدر، پا به پاي گريه و ناله بر مصائب و خطاهاي خويش، بگريند.

به هر تقدير، آنچه اتفاق افتاده، تقارن هر سه شب _ كه احتمال قدر بودنِ آنها از ديگر شبهاي سال بيشتر است_ با مناسبت هايي حول محور علي بن ابيطالب، مي باشد.

از پيامبر گرامي اسلام  (ص) بشنويم كه در بياني مي فرمايند: " برتري علي بن ابي طالب بر اين امّت، همانند برتري ماه مبارك رمضان بر ديگر ماههاست. برتري علي بن ابي طالب بر اين امّت، همچون فضيلت شب قدر بر ديگر شبهاي سال است. برتري علي بن ابي طالب بر اين امت، مانند برتري شب جمعه بر ساير شبهاي هفته است. پس خوشا بحال كسي كه به او ايمان آورد و ولايتش را تصديق كند، و واي بر كسي كه منكر وي و حقانيت وي گردد. بر خداست كه چنين كسي را از شفاعت پيامبرش (ص) در روز قيامت، محروم گرداند"[1] . 

آري! اگر او برترينِ امّت است، حقّ اوست كه در برترين شب و برترين ماه سال به شهادت نائل آيد. همين پيوند، موجب گشته تا همه ساله، روزه داران در شبهاي قدر، به ياد عدالت، شجاعت و مردانگي وي بوده و از حيات نوراني و تابناك او درس گرفته، شايد كه در روش هاي فردي و منش هاي اجتماعي‌اشان تجديد نظر كنند.

ادب گفتگو در مناجات با معبود

هر چه در رمضان و دعاهاي عارفانه آن بيشتر تأمّل مي كنيم، مراتبِ شرمساري امان از حال و هواي خويش در برابر معبود يكتا، افزون مي‌شود. به سيره پيامبر گرامي اسلام (ص) و اهل بيت مكرّم او در خصوص ماه ضيافت الهي كه نظاره مي كنيم _ در حالي كه از ماهها پيش، در درونِ خويش و اهل خانه، ايجاد آمادگي براي حضور همه جانبه و با معرفت مي كردند و بهترين بهره ها را از لحظات و ساعات اين ماه شريف كسب مي نمودند _ خجالت ما را فرا گرفته و غمِ كم كاري ها و كوتاهي ها، ما را امان نمي دهد.

به راستي! ما كجا و درك معارف رفيع و بي همتاي دعا و مناجات رمضان كجا؟! ما كجا و سخن گفتن با ربّ الارباب به سبك بندگان خالص كجا؟! ما كجا و  مناجات و زمزمه عارفانه با او كجا ؟!

اما چه كنيم كه بنده به رسم بندگي و كوچكي اش بايد در برابر عظمت مولايش، سر سجده بسايد و با ارباب خويش زمزمه اي داشته باشد. او به رسم احتياج و نيازمندي اش، ناگزير از تضرّع و نيازخواهي از غنيّ مطلق است!

حال؛ اگر قرار شد با او سخن بگوييم و ساعاتي را با او به مناجات بپردازيم، چه كساني بهتر از واسطه هاي فيض ميان خلق و خالق؟ و چه الگوهايي برتر از انسان هاي كامل كه راه و رسم بندگي را نه تنها مي دانند كه خود رفته اند .

وجود پر بركتِ امام سجاد عليه السلام، يكي از اين الگوهاي بي نظير است كه از خلال مناجات خويش بنام " ابوحمزه ثمالي" حقّ بندگي را ادا كرده و ادب دعا و طلب را به ما آموخته است. و از همين روست كه دعاي ابوحمزه را، مدرسه عشق و بندگي، و مدرسه تسليم و دلدادگي مي‌خوانيم.

فراز و فرودِ اين زمزمه عارفانه، دنيائي از معارف و حكمت هاي الهي است كه جز دسترسي به مفهوم ظاهري آن براي ما مقدور نيست. اما چه كنيم كه گفته اند" آب دريا را اگر نتوان كشيد، هم به قدر تشنگي بايد چشيد" .

بنا بر اين، اگر ادب مناجات، و روش گفتگو با او را جستجو مي كنيم، بايد در فضاي ملكوتي سحرگاهان،در مدرسه ابوحمزه ثمالي پاي درس سيد الساجدين امام زين العابدين عليه السلام زانو زد و درس بندگي فراگرفت، بلكه بتوان با زمزمه فرازهاي ذيل، دقايقي آرام گرفت.

"‏ ستايش خداى را كه من او را مى‏خوانم و او اجابت مى‏كند، هر چند وقتى او مرا مى‏خواند كُندى و كاهلى مى‏كنم. ستايش خداى را كه كار مرا به خودش واگذاشت و از اين رو گراميم داشت و به غير خودش وانگذاشت تا خوارم گردانند و سپاس خداى را كه در برابر خطا و گناهم حلم و بردبارى كرد، گويى گناهى از من سر نزده است ... خدايا! وقتي به گناهانم مى‏نگرم، زار مى‌گريم ولي آن هنگام كه به كرم بى‏پايان تو نظر مى‏كنم اميدوار گشته و طمع مي كنم ... پروردگارا ! نمى‏دانم كدام شكر را بجاى آرم؟ آيا شكر نيكي هايى كه از من منتشر مي سازي يا زشتيهايى كه پرده پوشى مي نمايى؟... واى بر من ! اگر با چنين حالي، به جانب قبر _ كه آنرا آرامگاه خويش نساخته ام و براي استراحت ابدي، آن را با عمل صالح خويش، فرش نكرده ام _ منتقل شوم. چرا نگريم در صورتى كه نمى‏دانم به كجا مي روم؟... اى خدا ! اگر مرا به آتش دوزخت ببرى، دشمنت (شيطان) را شاد نموده اي و اگر در بهشت وارد سازي، پيغمبرت را خشنود كرده اي و من قسم به خدا ! يقين دارم كه در نزد تو، سرور پيغمبرت به مراتب از شادي دشمنت دوست داشتني تر است"[1] .

 تقويت روح همبستگي با احياي سنّت اطعام

إطعام ، يكي از سنت هاي ديرينِ رمضان است كه در ادوار تاريخ اسلامي _ با همه تنوع گونه اي آن _ هرگز اصالت خويش را از دست نداده است.

اين حركت معنوي و در عين حال عاطفي، در متن دين و توصيه بزرگانِ آن ريشه دارد.

سفارشِ همراه با تأكيدِ رهبران ديني بر اهتمام و پايبندي روزه داران مسلمان به اين سنت پسنديده،از سويي گوياي ارزشمندي و تأثير گزاريِ آن در تقويت روح نوعدوستي مي باشد و از ديگر سو؛ حكايتگرِ پافشاري دين بر ضرورتِ تدارك ضعفها و كاستي هاي موجود جامعه از درون آن و نگاهِ ريشه اي به درد مردم به ويژه اقشار كم در آمد و محروم است.

در سخني از پيامبر گرامي اسلام (ص) به اين جانب مهمّ پرداخته شده، آنجا كه مي فرمايد: "  اي مردم! هر كس روزه دار مؤمني را در اين ماه، ميهمان افطارِ خويش كند، در نزد خدا، پاداشِ آزاد نمودن بنده اي و آمرزش گناهان گذشته را دارد" [1] و آنگاه كه ناتواني برخي از لايه هاي جامعه براي اطعام ديگران به حضرتش گزارش مي شود، آنان را به انجام اين سنت و لو در حدّ ميهمان كردن ديگران با يك دانه خرما  و يا جرعه اي آب، تشويق و توصيه مي فرمايد و در مقابل به امّت اسلامي وعده مي فرمايد كه برائت از آتش جهنم، ره آوردِ اين عمل خير آنان باشد.

البته سنت اطعام، ابعادي گوناگون در بردارد كه تأمّل در چرايي و چگونگي آن از سوي مردم در ادوارِ تاريخ و در ميان ملل مختلف، با عنايت به سفارشات ديني، ضروري مي نمايد.

1.بُعد اجتماعي. در يك نگاه كلان، احياي سنتِ اطعام به عنوان يك حركت نمادين همگاني و فراگير، از همبستگي ملي ميان اقشار جامعه حكايت دارد و در حقيقت نوعي حركت در راستاي پايبندي انسان به هويت اجتماعي، و تقويت روح اخوت و برادري او است.

2.بُعد اقتصادي. تأثيرِ اساسي آن بر فروكاستن درد فقر و محروميت از لايه هاي ميان دست و فرودستِ جامعه _ از خلال توجه فرادستان و صاحبان مُكنتِ مادي_ اهميت نقش و جايگاه آن را عيني تر مي‌سازد.

3.بُُعد معنوي. پاسداشتِ  اين سنت نيكو از سوي آحاد روزه داران _ كه به هيچ قيمت و لو به بهانه ناتواني مالي نبايد آنرا به حاشيه برانند _ اجر و پاداشي عظيم در پيشگاه پروردگار دارد كه مي توان به آن حتي با اطعام دانه اي خرما و يا جرعه اي آب گوارا، دست يافت.

در اين راستا، چند توصيه كليدي ارائه مي شود:

§ نشاندنِ اقشار محروم بر سر سفره افطار _ كه ابعاد سه گانه فوق را در برداشته و بهترين نوع اطعام  به شمار مي آيد _ از پاداشي افزون برخوردار است.

§ خودداري از رنگين كردن سفره افطار، افزون بر برخورداري از روح سادگي و جلوگيري از ريخت و پاش، گامي در جهت گسترش كمّي ميهمانان و در نتيجه كسب اجر و مزد بيشتر است.

§ اطعام به دور از بوق و كرنا، و حتي به دور از چشم آشنايان، لذتي در بردارد كه مطمئناً هيچ دعوتي ديگر به پايِ آن نخواهد رسيد.

اصول برادري از نگاه امام حسن مجتبي (ع)

پانزدهم ماه رمضان، سالروز ميلاد فرخنده حضرت امام حسن مجتبى عليه‏السلام است. آن حضرت در سخني به فرزند خويش مي فرمايد: " پسرم! با احدى برادرى مكن تا بدانى به چه مكان هايي آمد و شد دارد. و هر گاه از حالش به خوبي آگاه شدى و رفتارش را پسنديدى با او برادرى كن، به شرط آنكه دوستي‌ات بر پايه ‏چشم پوشى از لغزش و همراهى در سختى باشد"[1] .

روابط اجتماعي فيمابين آحاد جامعه، آنگاه كه در حدّ معمول است، از محدوديت و قانونمندي كمتري برخوردار است ليكن براي ايجاد يك رابطه تنگاتنگ و بنيان گذاريِ يك دوستي و رفاقت پايدار، الزاماتي وجود دارد كه پايبندي به آنها، موجب آرامش خاطر و دوام دوستي و محبّت خواهد شد. از نگاهِ آن حضرت، رعايت چند اصل براي ايجاد رابطه صميمي و ناگسستني با ديگران، حائز اهميّت است.

     1.     اصل وارسي

در اصول برادري و دوستي، چنانكه نبايد پيش از هر تحقيق و وارسي، دست به يك دوستي عميق زد، در مراحل تحقيق نيز نبايد ماهيّت فرد و نوع نگاه او به مسائل پيراموني خويش و نيز نوع تعامل او با قضاياي اجتماعي، فرهنگي و ديني و... جاي خويش را به منظر بيروني فرد و برخورداري هاي مادي او بدهد. پيش از هر طرح دوستي، بايد از نوعِ آمد و شدهاي وي، و ماهيّتِ دوستي ها و روابط وي اطلاع حاصل كرد. نوع حركاتِ وي، خوراك و پوشاك او و نشست و برخاستِ وي با افراد ناباب و فاقد هويّت اجتماعي، و يا حضور وي در محافل ضدّ اخلاقي و ضدّ ديني، و... مي تواند از عدم شايستگي وي براي انتخاب به عنوان يك دوست حكايت كند. شايان ذكر است در هيچ يك از مراحل تحقيق، نبايد پا را از حوزه مناسبات اجتماعي كه در مرآي و منظر ديگران است، فراتر نهاد. ورود به حريم شخصي افراد و لو به بهانه تحقيق براي دوست يابي، از مصاديق عيبجويي شمرده شده كه مورد مذمّتِ شديد قرار گرفته است.

2.     اصل چشم پوشي

پس از آنكه فرد را به خوبي مورد بررسي دقيق قرار داده و صلاحيت هاي وي را تأييد نموديم، ديگر مجالي براي بزرگ كردن اشتباهات و مهمّ انگاشتن لغزشهاي او وجود نخواهد داشت. دوستِ صميمي من و تو بايد آنقدر ارج و قرب داشته باشد كه با اندك كوتاهي و يا لغزش ازسويِ وي، پيمان برادري و دوستي ملغي نگشته و مورد تهديد قرار نگيرد.

3.     اصل همراهي

دوست واقعي، انتظار همراهي تو را در شرايط سخت و ناگوار همچون خوشي ها و شادي ها دارد. اگر براي پيمان مودّت و رفاقت خويش ارزش قائل هستيم، ناگزير از همگامي و همنوايي با دوستان تحت هر شرايطي مي باشيم و گريز از آن، نقض تعهدات و قرارداداهاي برادري و دوستي است. 

 خديجه ، همسر نمونه

البته اگر خديجه نسبت به همسر گرامي خود اين گونه عشق مي ورزيد و رعايت ادب و احترام مي‏كرد، رسول خدا r نيز از خديجه به نحو شايسته‏اي قدرداني مي‏نمود و براي خديجه احترام خاصي قائل بود.رسول اعظم r هيچگاه در زندگي مشترك خود، با رأي و نظر خديجه مخالفت نمي‏نمود . ابوالعاص پسر خواهر خديجه از زينب دختر رسول خدا خواستگاري نمود . خديجه از رسول خدا r  خواست كه زينب را به وي تزويج كند، و رسول خدا r  پيشنهاد وي را پذيرفت . و مراتب قدرداني رسول گرامي اسلام r  نسبت به خديجه تنها به زمان حيات او خلاصه نمي‏شد، بلكه پس از مرگ وي نيز- كه بر حضرت بسيار ناگوار و دشوار آمد - همواره او را ياد مي‏كرد و از وي تجليل به عمل مي‏آورد و اگر به ياد همسرش مي‏افتاد، يا كسي نام وي را مي‏برد، چشمان مبارك حضرت پر از اشك شده و از خوبي هاي خديجه سخن مي‏گفت.

عايشه مي‏گويد: " من پس از وفات خديجه با يادِ نيكِ او، خود را نزد پيامبر r  عزيز مي‏كردم" . نيز هم او مي‏گويد: " پيرزني وارد بر رسول خدا r  شد، حضرت وي را مورد احترام ويژه قرار دادند. پيرزن كه از محضر رسول خدا r  خارج شد، پرسيدم: اين زن چه كسي بود كه اين گونه مورد لطف و تفقد شما واقع شد؟ رسول خدا r  فرمود: " اين زن از دوستان خديجه است. وقتي خديجه زنده بود، زياد نزد ما مي‏آمد"2].

بدون ترديد، اگر اكسير عشق و محبت زن و شوهر به يكديگر، و سطح احترام متقابل آندو در حوزه سخن و عمل با اقتباس از سيره نبوي به حدّي مطلوب و قابل قبول برسد، كانون گرم خانوداه، به مكاني امن براي اعضاي آن تبديل خواهد شد و از رهگذر آن، بخش عظيمي از معضلات خانوادگي و بزهكاري هاي اجتماعي رو به كاستي گراييده و اضطرابات و نگراني هاي متعدد در حوزه فرد و جامعه به پايين ترين سطح خود فروكش مي كند. 

زدودنِ شكافِ فقر و غنا، هنر رمضان

وجود فاصله عميق ميان فقر و غنا، همواره دغدغه بزرگان و رهبران ديني بوده است و زدودن اين شكاف از سطوح و لايه هاي جامعه اسلامي، عمق حركتهاي بنيادين و ريشه اي آنان به شمار مي‌رفته است. حجم عظيم توصيه ها و راهكارهاي ارائه شده از سوي امامان معصوم عليهم السلام در مسير پيراستنِ غبار ظلم و نابرابري از چهره امت اسلام، حكايتگرِ اين اهتمام از سوي پايه گزاران تئوري اسلام اصيل و ناب است.

هر گونه حركت و تصميمي در عرصه مسائل فردي و اجتماعي كه با نابرابري و بي عدالتي همراه باشد، از نگاه دين محكوم به فنا و شكست است. و وظيفه اساسي و راهبردي حاكمان در جوامع اسلامي، توسعه و گسترش عدالت در تمامي لايه هاي اجتماعي، و زدودن فقر و محروميت از چهره مردم است. 

اگر علي عليه السلام به عنوان پرچمدار عدالت راستين، گرفتن دانه اي از دهان مورچه اي را به قيمت داشتن حكومتي به گستره تمام زمين و آسمان، برنمي تابد، براي فرهنگ سازي اين اصل مترقي در ميان امم اسلامي و بلكه آزاد مردان جهان است، چرا كه ظلم و بي عدالتي با تمامي گونه هايش و از سوي هر فرد و مقام، غير قابل پذيرش، و مطرود است.

وجود فقر و بروز جلوه هاي محروميت در ميان امت اسلامي، گوياي عدم توجه بايسته به همين اصل راهبردي است. و هنر رمضان در اين است كه با قامتي رسا و زباني گويا بر اين اصل پيشرفته تكيه كرده و زدودن شكاف ميان غنيّ و فقير را شعار خويش قرار داده است.

ببينيم صادق آل محمد (ع) حكمت روزه را چه بيان مي كند:" حكمت روزه آنست كه مرز ميان غنيّ و فقير را بردارد زيرا ثروتمند، رنج گرسنگي را درك نمي كند تا بر فقير ترحم كند و او هر چه اراده كند براي خويش فراهم مي سازد. از اين رو؛ خداي متعال خواست تساوي و برابري ميان خلق خويش برقرار كند و از رهگذر روزه، ثروتمند رنج گرسنگي و درد را بچشد، شايد كه بر ضعيف دل بسوزاند و بر گرسنه ترحم نمايد"[1] .

چشيدن درد فقر و محروميت و يا تحمّل گرسنگي و تشنگي _ و لو به مدت سي روز _ اگر با تمامي اصول و آداب آن صورت پذيرد_ نه آنكه سفره هاي رنگين و غذاهاي متنوع در سحرگاهان و شامگاهان، زينت بخش بزم روزه داران گردد _  ره آوردي بزرگ براي توزيع ثروت و سرمايه ميان قاطبه امت است تا فاصله و شكاف ميان وضع موجود و مطلوب به حدّ اقلّ برسد و فقرا و مستمندان نَفَسي تازه كنند...

اوج عشق در گفتگو با خالق

ادعيه رسيده از امامان معصوم عليهم السلام، مجموعه اي از معارف اصيل و ناب معرفتي است كه قدر و منزلتِ آنها بر درد آشنايان و درمان پويانِ واقعي پوشيده نيست. دعا _ اين اكسير اعظم _ درمانِ درد بندگان و مرهمِ زخم آنان است. دعا، ابزاري كليدي براي گفتگوي صريح، بي پرده و رو در رو ميان خلق و خالق است كه اگر اين وسيله ارتباطي در اختيار بشر نمي بود، معلوم نبود سرنوشت آدميان چگونه رقم مي خورد؟

دعا، نه تنها الگويي كارآمد براي سخن گفتن با خالق هستي است كه حتي مؤثرترين شيوه گفتگو ميان عاشق و معشوق حقيقي است. تنها عاشقِ دلباخته است كه مي داند و به خوبي درك مي كند چه نعمتي بزرگ _ دعا _ در اختيار اوست. چرا كه اين عشقبازي، نه نياز به وقت قبلي دارد و نه هزينه اي را بر او تحميل مي كند. منّت و خواهش از او، نه ريسك است و نه از شخصيت و جايگاه فرد، مي‌كاهد.

در حقيقت؛ عشق در بالاترين حدّ خود جلوه نمايي مي كند و در مقابل، هزينه كرد و ريسك پذيريِ عاشق در نازلترين حدّ ممكن. و اين است واقعيت ناشناخته دعا.

بي ترديد؛ اوج عشق بازي را تنها مي توان در دعاهاي وارده از اولياي دين و امامان معصوم عليهم السلام جُست. تأمّل در دعاها و مناجات هايِ امام سجاد عليه السلام به وي‍‍ژه دعاي شريف ابوحمزه ثمالي كه در اسحار ماه مبارك رمضان خوانده مي شود، گوياي همين واقعيت است. اگر من و تو نيز فرصتي را به انديشيدن در مضامين عاليه اين دعاي پر مغز اختصاص داده و در هر يك از سحرهاي ماه مبارك، فرازهايي از آن را با توجه به مفاهيمِ بلند آن، با خود زمزمه كنيم، چه بسا به برخي از مراتب اين عشق حقيقي دست يافته و به حريم دوست نائل آييم انشاء الله.

جلوه هايي از اين عشقِ بي نظير را در فرازي از دعاي ابوحمزه مي‌خوانيم: " خداي من! اگر مرا عفو نمايي، بهترين بخشنده اي و اگر دچار عذابت كني، هيچ ظلم و ستمي روا نداشته اي "[1] .

و يا در جاي ديگر مي خوانيم: "قسم به عزّتت اي آقايِ من! اگر مرا از درگاه خويش براني، هرگز به سراغ ديگري نخواهم رفت و از التماس و تملق خويش نسبت به حضرتت، دست نخواهم كشيد"[2] .  به راستي! آيا اين، جز اوج عشق در گفتگو با حضرت دوست است؟!

پاسداشتِ يك ضيافتِ بزرگ  

ماه ضيافت الهي فرا رسيد، ضيافتي كه آحاد انسانها به آن دعوت شده اند و  بي استثناء بر سر خان گسترده آن نشسته اند.

نبيّ گرامي اسلام صلّي الله عليه و آله در جمعه آخر ماه شعبان، از اهميت اين ماه سخن مي راند و مي فرمايد: " اي مردم ! ماه خدا با بارقه اي از بركت، رحمت، و مغفرت به شما روي آورده است ... ماهي كه شما به ضيافت الهي فراخوانده شديد و در حوزه كرامت پروردگار قرار گرفتيد. نفسهاي شما در آن، ثواب تسبيح و ذكر خدا، و خواب شما، ثواب عبادت دارد. اعمال شما در آن پذيرفته و دعاهاي شما مستجاب است "[1] .

تلقّي عمومي از ميهماني هاي بشري، نوعاً مثبت است و مفهوم ضيافت براي هر فرد در هر رده سنّي از هر مليّت و زباني، شادي بخش و لذّت آفرين است. اما ماهيّت ضيافت الهي با همه ميهماني ها متفاوت، و اقتضاء ات آن گوناگون است. از همين روست كه وظايف ميهمانان نيز به لحاظ كمّيت و كيفيّت متمايز است.

توجه به مؤلّفه هاي گوناگون اين ميهماني، رمز پاسداري و حرمت داري آن است. پس چه خوب است كه آنها را با هم مرور كنيم.

ميزبان: خداي كريم و مهربان

ميهمان: تمامي بندگان و آفريدگان

مدّت دعوت: 30 شبانه روز به صورت متوالي

زمان ضيافت: برترين ماه، بهترين روز و شب، و گرانبهاترين ساعات

امتيازات ميهماني: خواب و استراحت، عبادت. نفس كشيدن، تسبيح. اعمال، پذيرفته. دعاها و خواسته ها، مستجاب. بزرگان، محترم و گرامي. كوچكترها، مورد ترحّم و لطف. ايتام و فقرا، مورد عنايت و توجه. زبانها، در حريم. چشمها و گوشها، تحت كنترل. گناهان و خطاها، در حصار. باب رحمت الهي، باز و گشاده. استغفار و توبه، مورد رغبت و ميل همگان. دستان شيطان، بسته و در غُل. مقدّرات سال بندگان، تضمين. خوش خلقي، بازديد از بستگان، صدقه، افطاري دادن و تلاوت قرآن و ...، مورد توصيه فراوان ...

قدري تأمل و درنگ در اين مشخصه ها، زمينه بهره برداري بهتر و عميقتر از اين فرصت بي بديل را فراروي من و شما قرار مي دهد.

به راستي! كدام ميهماني را در دوره حيات خويش، با اين جلالت و شكوه به چشم ديده ايم؟ كدام ميزبان را سراغ داريم كه با تمام وجود، خود را وقف ميهمانانش كند؟ و كدام ضيافت بشري از اين انبوه امتيازات با اين تنوع گونه اي برخوردار است؟ ... و در مقابل كدام ميهمان را ديده ايم كه بر سر سفره چنين كريمي بنشيند و قدر و منزلت آن را درك نكرده و از جلوس در كنار آن سر باز زند و يا شرط ميهماني را رعايت نكند؟

بپذيريم كه آنچه تاكنون ديده ايم جز؛ آمادگي پيشين و تمام عيار براي ميهماني، استفاده بهينه از تمامي فرصتها و ظرفيتها، بهره گيري از همه نعمت ها و گونه هاي طعام، و ... نبوده است.

در اين ضيافت نيز؛ اگر به خوبي و با تمام وجود، ريزش رحمت و بركات رحماني را احساس نموده و بر شناخت عميقتر و گسترده تر ماه خدا و اقتضائات آن پافشاري كنيم، مطمئناً ماهي پر نشاط و مشحون از شادابي و طروات در پيش روي ماست و تنها در اين صورت است كه مي توان حقّ ميهماني را ادا نمود و حرمت آنرا پاس داشت و از رهگذر لطف فراگير خداوند، حياتي معنوي و سعادتمند براي خويش و فرزندان و نسلمان به انتظار بنشينيم.

پس در اين آغازين ساعات ضيافت الهي، فرصت را غنيمت شمرده و با پاسداري و حفاظت از حريم آن، زمينه بهره گيري افزونتر و كسب لذّت بيشتر از لحظات و اوقات اين ماه رحمت را براي خويش رقم بزنيم.

دلا در روزه، مهمانِ خدايى

طعام آسمانى را، سرايى

درين مه، چون درِ دوزخ ببندى

هزاران در، ز جنت ‏برگشايى

 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تقارن دو بهار :  

بهار فكر و بهار ذكر؛

بهار دانش و بهار بينش؛

بهار پالايش و بهار پيرايش؛

بهار درس اندوزي و بهار قرآن آموزي؛

بهار حقيقت جويي و بهار معنويت خواهي؛

و بالاخره بهار علم و بهار عمل

بر شما دوستان و بازديد كنندگان عزيز مبارك باد.

فرصتي است استثنايي پيشاروي ما و شما بويژه دانش آموزان و دانش پژوهان در سطوح مختلف سنّي تا از سويي با حضور گرم و صميمي خويش در كلاس درس، برگي از خوشه دانش چيده و فكر و انديشه خويش را رشد و تعالي بخشيم و از دگر سو؛ با امساك خويش از طعام و شراب، و گرفتن يك روزه حقيقي، جان و روح خويش را صفا داده و از زلال رمضان، بنوشيم و خود را در قافله حركت به سوي خالق هستي جا دهيم.

پس اي عزيز! تا دير نشده، بپاخيز، عزم خويش را جزم كن و خود را مهياي اين صعود علمي و معنوي نما كه جاي هيچ درنگ و فرصت سوزي نيست...

هدیه به تمامی دوستداران و رهروان

حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه الشريف

دلم قرار نمي‌گيرد از فغان بي تو
سپندوار زكف داده‌ام عنان بي تو

ز تلخ كامي دوران نشد دلم فارغ
زجام عشق لبي تر نكرد جان بي تو

چون آسمان مه آلوده‌ام زتنگ دلي
پر است سينه‌ام ز اندوه گران بي تو

نسيم صبح نمي‌آورد ترانه شوق
سر بهار ندارند بلبلان بي تو

لب از حكايت شب‌هاي تار مي‌بندم
اگر امان دهدم چشم خون‌فشان بي تو

چون شمع كشته ندارم شراره‌‌اي به زبان
نمي‌زند سخنم آتشي به جان بي تو

ز بي دلي و خموشي چون نقش تصويرم
نمي‌گشايدم از بي خودي زبان بي تو

عقيق سرد به زير زبان تشنه نهم
چو يادم آيد از آن شكرين دهان بي تو

گزارش غم دل را مگر كنم چو «امين»
جدا از خلق به محراب جمكران بي تو

مقاله " عدالت خواهي، آرزوي امّت در ماه رسول امّت" رو حتماً در اينجا ببينيد. متشكرم

فرخنده سالروز ميلاد مولي الموحدين امير مؤمنين حضرت امام علي عليه السلام بر شما بازديد كنندگان  محترم مبارك باد. اميد آنكه توفيق رهروي راه آن امام همام نصيبتان گردد. 

همزماني حلول ماه مبارك رجب با ميلاد امام محمد باقر عليه السلام را به شما شيفتگان و دوستداران اهل بيت پيامبر گرامي اسلام  تبريك مي گويم. فراموش نكنيم كه ماه رجب، آغاز دوره اي سه ماهه براي پرستش خالصان و خضوع بندگان در برابر ذات اقدس الهي است. پس بكوشيم كه از آغازين روزها، زمينه بهره برداري درست و كامل را از اين فصل معنوي فراهم سازيم. اين گوي و اين ميدان ...  و التماس دعا

در آستانه ماه رجب كه يكي از مهمترين ماههاي سال در طريق انسان سازي و سلوك معنوي است، توجه خوانندگان را به بهره گيري بيشتر از اين فرصت مناسب - به ويژه ليلة الرغائب (شب آرزوها) كه شب جمعه اول ماه رجب يعني همين جمعه مي باشد - معطوف مي كنم. بدون ترديد، در عصر حاضر براي پايان دادن به بحرانهاي فراگير جهاني، راهي جز پناه آوردن به دامان اخلاق و معنويت وجود ندارد و هر چه ارتباط  و انس با ماوراي جهان طبيعت تقويت گردد، مسير حركت بشر هموارتر، و ظلم و بيداد خانه نشين تر خواهد گرديد. به اميد آن روز

Powered By
  BLOGFA.COM